Μικρή καθυστέρηση

Urban Tree UW-Madison campus by pawpaw67
 

Έξι μήνες μετά και με ένα χρόνο καθυστέρηση. Το μεγάλο μου πόνημα επιτέλους παραδόθηκε στα χέρια της καθηγήτριας. Η διπλωματική μου εργασία είχε ολοκληρωθεί και εγώ -σαν καλή φοιτήτρια- είχα κάνει το χρέος μου και είχα αναδείξει τις «επιδράσεις του αστικού περιβάλλοντος στην υγεία των κατοίκων των πόλεων και τη συμβολή του αστικού και περιαστικού πρασίνου».

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα των εκατοντάδων σελίδων που διάβασα και των δεκάδων μελετών, που ανέλυσα; Μια ελαφριά κατάθλιψη, αφού όπως ανακάλυψα λίγο ο ρυπασμένος αέρας, λίγο ο θόρυβος, λίγο οι υψηλές θερμοκρασίες αφαιρούν χρόνια από τη ζωή μου, για να μην αναφέρω λάμψη από το πρόσωπό μου!

Τι έμαθα, λοιπόν, στη διάρκεια των ατελείωτων αυτών μηνών μακριά από κάθε εξωτερικό περισπασμό; Ότι το χειμώνα με πνίγουν τα αιωρούμενα σωματίδια (PMs) λόγω τζακιών, ενώ το καλοκαίρι με πνίγει το όζον λόγω ζέστης, ότι ο γαλάζιος ουρανός της Αθήνας περιέχει αρσενικό, ότι το 66% των Αθηναίων έχει πρόβλημα, που η πόλη αυτή ποτέ ΔΕΝ κοιμάται και ότι αν οι ρύποι μειώνονταν σύμφωνα με τις οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, θα είχα στη διάθεσή μου άλλους 22 μήνες ζωής, για να γκρινιάζω για τα στραβά της πόλης τούτης.

Και η λύση στα προβλήματα αυτά, που οδηγούν μια ώρα αρχύτερα το επίπεδο ζωής μου στα τάρταρα, τόσο απλή όσο το να φυτέψεις ένα δέντρο. Ακόμα, όμως, και αυτό αποδεικνύεται δύσκολο στην πρωτεύουσα πόλη, που μου προσφέρει –αν είμαι τυχερή- περίπου 7μ2 ή 3μ2  πρασίνου (ανάλογα με το πιο σενάριο εξετάζεις, το αισιόδοξο που παρουσίασε ο δήμος Αθηναίων ή αυτό που υποστηρίζουν αρκετοί κακεντρεχείς). Και σαν να μην έφτανε που το πράσινο στην τενεκεδούπολή μας είναι ακριβοθώρητο, φροντίζουμε είτε από αδιαφορία είτε από συμφέρον να καταστρέφουμε και ό,τι έχει απομείνει γύρω από αυτήν. Μόνο η πυρκαγιά του 2007 στην Πάρνηθα –που μόλις χάθηκε από τις ειδήσεις, χάθηκε και από τη μνήμη μας- είχε σαν αποτέλεσμα το θερμικό φορτίο της πόλης μας να είναι σαν να διπλασιάστηκαν τα αυτοκίνητα στο λεκανοπέδιο.

Στον αντίποδα της Αθήνας που λατρεύει το industrial look της και το υπερασπίζεται πάση θυσία, πόλεις όπως η Νάντη που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να φυτεύουν δέντρα για τους κατοίκους τους.

Και κάπου εδώ σε παίρνει το παράπονο, που πρέπει να διεκδικήσεις τα αυτονόητα και αποφασίζεις να σταματήσεις το διάβασμα και το τελειώνεις όσο γίνεται γρηγορότερα με την καταθλιπτική αυτή εργασία και να βυθιστείς πάλι στη μακάρια άγνοιά σου.

Petite Amazonie in Nantes by Valery Joncheray (Μικρός Αμαζόνιος στη Νάντη)

Petite Amazonie in Nantes by Valery Joncheray (Μικρός Αμαζόνιος στη Νάντη)

Couv Elephant by Stephane Menoret (Ο μεγάλος ελέφαντας)

Couv Elephant by Stephane Menoret (Ο μεγάλος ελέφαντας)

 

Save

Submit a Comment