Η ζήτηση γεννά την προσφορά

Εγώ θέλω ή χρειάζομαι ή νομίζω ότι θέλω ή νομίζω ότι χρειάζομαι ένα ακόμα πλαστικό δοχείο φύλαξης (βασικά η μαμά μου το νομίζει).

Eίναι σίγουρο ότι την επόμενη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να μου το προσφέρει, με το ανάλογο αντίτιμο βεβαίως, βεβαίως. Φυσικά, πριν από αυτόν κάποιος θα το μεταφέρει και πριν από αυτόν κάποιος θα το συσκευάσει και ακόμα πιο πριν κάποιος θα το κατασκευάσει, κάποιος θα μεταφέρει την πρώτη ύλη, κάποιος θα την εξωρήξει (το νόημα το πιάσατε φαντάζομαι).

Βάζοντας στην άκρη τα οικονομικά, αποτέλεσμα όλων αυτών των ενεργειών είναι το διάσημο ανθρακικό αποτύπωμα, δηλαδή η συνολική ποσότητα εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ως ισοδύναμη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα, που εκπέμπεται στον κύκλο ζωής ενός προϊόντος, στη συγκεκριμένη περίπτωση του πλαστικού τάπερ.

Πέρα, όμως, από αυτό, υπάρχει και το λιγότερο γνωστό αποτύπωμα της ρύπανσης των εκπομπών των οξειδίων του αζώτου (NOx). Η κυριότερη ανθρωπογενής πηγή τους είναι η καύση ορυκτών καύσιµων σε εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και εργοστάσια, καθώς και από τις μηχανές των αυτοκινήτων, είτε καίνε βενζίνη είτε πετρέλαιο. Οι ρύποι αυτοί συμβάλλουν στην αύξηση της θνησιμότητας (εξαιτίας της ρύπανσης της ατμόσφαιρας και των υδάτων), στην κλιματική αλλαγή και παράλληλα στον σχηματισμό τις όξινης βροχής και στην υποβάθμιση οικοσυστημάτων, όπως ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος.

Γιατί όλα τα παραπάνω θα μου πείτε… γιατί για άλλη μια φορά συνειδητοποιώ ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες, ακόμα και αν εμείς δεν τις βλέπουμε και γιατί για άλλη μια φορά τις συνέπειες αυτές τις πληρώνουν αυτοί που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.

Όχι, δεν πρόκειται για κοινωνικοπολιτικό παραλλήρημα, αλλά για διαπίστωση μιας έρευνας, σύμφωνα με την οποία υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των αναπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων χωρών με βάση τις κατά κεφαλήν εκπομπές NOx. Έτσι, αναπτυγμένες χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ, που συνήθως εισάγουν τα προϊόντα τους από αλλού, έχουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα NOx από αυτό που παράγουν σε τοπικό επίπεδο. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κατά μέσο όρο κάθε κάτοικος της Λιβερίας και της Παπούα της Νέας Γουινέας ήταν υπεύθυνο για λιγότερο από 7 κιλά εκομπών NOx το χρόνο, ενώ το αντίστοιχο νούμερο για τους κατοίκους του Χονγκ Κονγκ και του Λουξεμβούργο ξεπερνούσε τα 100 κιλά. Επίσης, αν και το Πακιστάν έχει κατά κεφαλήν αποτύπωμα κάτω του μέσου όρου, λόγω της μικρής κατανάλωσης αγαθών, η οικονομική εξάρτησή του από την παραγωγή αγαθών που προορίζονται για εξαγωγή (π.χ. είδη ένδυσης) το κατατάσσει στην πρώτη δεκάδα με τις πιο επιβαρυμένες χώρες.

Δυστυχώς, το 46% των παγκόσμιων εκπομπών NOx προέρχεται από το τέσσερις χώρες (Κίνα, Ινδία, ΗΠΑ, Βραζιλία), με το ¼ αυτών να σχετίζονται με τη μεταφορά εμπορευμάτων μεταξύ χωρών.

Συμπέρασμα; Ακόμη και αν η ζήτηση για αγαθά είναι συχνά χαμηλότερη στις αναπτυσσόμενες χώρες από ότι στις αναπτυγμένες, τα φτωχότερα έθνη πληρώνουν για άλλη μια φορά τις συνέπειες της παραγωγής προϊόντων τόσο στο περιβάλλον όσο και την υγεία. Η ζήτηση, λοιπόν, γεννά την προσφορά και η ρύπανση σχετίζεται περισσότερο με την πρώτη και όχι τη δεύτερη.

Περισσότερες πληροφορίες
Short-term effects of nitrogen dioxide on mortality: an analysis within the APHEA project
Substantial nitrogen pollution embedded in international trade

Nitrogen graph

Submit a Comment