Η οργάνωση ΜΠΟΡΟΥΜΕ σε 4 (ερωτήσεις)

«Ουκ εν τω πολλώ το ευ», εκτός και αν πρόκειται για το φαγητό που θα βάλουμε στο τραπέζι μας. Όσο πιο πολύ τόσο πιο καλά και δεν έχει σημασία αν θα το φάμε ή όχι, το μάτι πρέπει να χορτάσει, ακόμα και αν στο τέλος τα μισά από αυτά που… έφαγε καταλήξουν στα σκουπίδια ή στα σκυλιά της γειτονιάς (στην καλύτερη περίπτωση).

Η Ξένια Παπασταύρου, εμπνεύστρια της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας που καταπολεμά τη σπατάλη του περισσευούμενου φαγητού σε όλη την Ελλάδα, απαντάει σε 5 ερωτήσεις μας.

Γιατί ξεκίνησες μια τέτοια προσπάθεια;
Δεν ξεκίνησα με σκοπό να φτιάξω μία οργάνωση. Ήθελα μόνο να βρω μία λύση σε ένα πρόβλημα. Έβλεπα την αλόγιστη σπατάλη του φαγητού γύρω μου και σκεφτόμουν πόσο παράλογο και εγκληματικό είναι αυτό τη στιγμή που τόσοι άνθρωποι πεινάνε. Έψαξα, λοιπόν, για πρωτοβουλίες διάσωσης φαγητού, ρώτησα σε καταστήματα τροφίμων τι κάνουν με το φαγητό που περισσεύει. Σκεφτόμουν συνεχώς «τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για να βοηθήσει;», «τι μπορώ να κάνω εγώ που δεν έχω χρόνο και πόρους;». Έτσι, εμπνεύστηκα το ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Βρήκα τη λέξη που μπορούσε να εκφράσει όλη την ενέργεια και διάθεση που είχα για να βοηθήσω και ξεκίνησα ένα δίκτυο εταιρειών και ιδιωτών, που έχουν περισσευούμενο φαγητό και ανθρώπων που το χρειάζονται.

Αντιμετώπισες στην αρχή τον σκεπτικισμό των ανθρώπων;
Δεν ήταν τόσο σκεπτικισμός όσο άγνοια και άρνηση ορισμένων καταστημάτων να ακούσουν για σπατάλη και προσφορά σε συσσίτια. Τα περισσότερα μαγαζιά με περισσευούμενο φαγητό φοβόντουσαν ότι δεν θα είναι εύκολο γι’ αυτούς να προσφέρουν και δεν γνώριζαν που υπήρχε ανάγκη.
Λόγω του μηχανισμού του ΜΠΟΡΟΥΜΕ οι απαντήσεις ήταν εύκολες και άμεσες. Όταν έλεγαν «δεν μπορούμε να τρέχουμε για να δίνουμε φαγητό», απαντούσα «δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, θα έρθει ο κοντινότερος φορέας που βοηθάει ανθρώπους ή ένα συσσίτιο και θα το παραλάβει». Όταν έλεγαν «πώς θα γίνει αυτό, αφού κλείνω αργά;», τους έλεγα «ο φορέας-αποδέκτης θα έρθει την ώρα που σας εξυπηρετεί». Στο θέμα «πού ξέρω εγώ πού πάει το φαγητό;», τους απαντούσα «θα τους γνωρίσετε. Το ΜΠΟΡΟΥΜΕ δεν μεταφέρει και δεν διακινεί τρόφιμα. Θα τα δώσετε απευθείας».

Η κρίση έχει επηρεάσει το έργο σας;
Η κρίση έφερε στην επιφάνεια τόσο την ανάγκη όσο και την προσφορά. Δημιουργήθηκαν κοινωνικές δομές, π.χ. κοινωνικές υπηρεσίες δήμων, για να υποστηρίξουν τους ανθρώπους που ζουν κάτω ή στο όριο της φτώχειας. Στην αρχή, το 2011 οι δομές αυτές υποστήριζαν λίγους ανθρώπους, όμως τα νούμερα 5πλασιάστηκαν μέσα σε 3 χρόνια.
Λόγω έλλειψης πόρων τα συσσίτια και τα ιδρύματα αναζήτησαν βοήθεια για την εύρεση τροφίμων και επικοινώνησαν μαζί μας. Έτσι, χτίσαμε το «χάρτη της ανάγκης», όπου καταγράψαμε τις επιστιστικές ανάγκες πρώτα στην Αθήνα και μετά πανελλαδικά.
Από την άλλη, εταιρείες τροφίμων, όπως η ΑΒ Βασιλόπουλος, επικοινώνησαν μαζί μας για να προσφέρουν. Με ολοένα και περισσότερες προσφορές εταιρειών και ιδιωτών φτάσαμε από 12 τυρόπιτες, που σώζαμε και προσφέραμε στους Αγίους Αναργύρους καθημερινά, να σώζουμε και να προσφέρουμε 10.000 μερίδες ημερησίως και συνολικά να έχουμε δικτυώσει πάνω από 4.000.000 μερίδες φαγητού.

Τελικά, οι Έλληνες πετάμε πολύ φαγητό;
Ναι, η εμπειρία μας μαρτυρά ότι στην Ελλάδα πετάμε πολύ. Δεν μπορώ να σας το αποτιμήσω, καθώς δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά για τη χώρα μας. Κάθε Ευρωπαίος πετάει κάθε χρόνο 179 κιλά τροφίμων. Θέλω να πιστεύω ότι τώρα που έχουμε φτιάξει τον μηχανισμό του ΜΠΟΡΟΥΜΕ, που καθιστά κάθε δωρεά φαγητού εύκολη, δεν θα γινόμαστε πλέον μάρτυρες στο έγκλημα της σπατάλης, γιατί δεν θα υπάρχει έγκλημα!

photo-1

Submit a Comment